Autoplagiat (ang. self-plagiarism) określany również jako podwójne duplikowanie (ang. duplicate publication) nie jest terminem prawnym. 

Na stronie World Association of Medical Editors (Międzynarodowego Stowarzyszenia Wydawców Medycznych) w Recommendations on Publication Ethics Policies for Medical Journals mianem autoplagiatu określa się ponowne wykorzystanie fragmentu własnego dzieła w innej publikacji na ten sam temat, lecz bez podania źródła utworu pierwotnego:

Wprawdzie autoplagiat nie jest przestępstwem w rozumieniu prawa autorskiego, ponieważ nie dochodzi tutaj do przywłaszczenia sobie autorstwa lub wprowadzenia w błąd co do autorstwa części lub całości czyjegoś utworu. W tym przypadku twórcą zarówno wcześniej udostępnionego utworu, jak i kolejnego jest ta sama osoba. Jednak autoplagiat może stanowić naruszenie prawa autorskiego, jeżeli twórca utworu przeniósł autorskie prawa majątkowe na osoby trzecie.

Ponadto, z naukowego punktu widzenia, popełnienie autoplagiatu może skutkować możliwością wznowienia przez Centralną Komisję postępowania w sprawie nadania tytułu lub stopnia, prowadzącego nawet do stwierdzenia jego nieważności, jak czytamy w Ustawie z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki:

Emanuel Kuczycki, profesor nadzwyczajny w Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, w swojej publikacji Mielenie kotleta, czyli jak smakuje autoplagiat wyróżnia trzy rodzaje autoplagiatu:

• autoplagiat rozumiany jako pompowanie dorobku naukowego, jeżeli autor popełnił jeden artykuł, który wielokrotnie opublikował i do wniosku awansowego zgłosił liczbę publikacji większą niż ów jeden oryginalnie napisany artykuł;
   
• autoplagiat określany mianem krojenia salami, który powstaje w wyniku sztucznego dzielenia wyników badań naukowych na zbyt dużą liczbę publikacji;
   
• autoplagiat definiowany jako duplikowanie publikacji czyli wielokrotne publikowanie jednego artykułu.