Przypisy w pracy naukowej

Przypisy - musimy zastosować w tekście kiedy w pracy dosłownie cytujemy słowa innego autora, jak również wtedy, kiedy własnymi słowami omawiamy wypowiedzi innych autorów.

Zarówno w jednym jak i w drugim przypadku zawsze należy podać źródło cytowania.

Jeśli dany tekst jest cytowany w sposób dosłowny, to należy objąć go cudzysłowem.

Każdy przypis musi być opatrzony odsyłaczem.

Odsyłacz /odnośnik użyty w przypisie ma najczęściej formę cyfry - zazwyczaj arabskiej (takie odsyłacze, powinny mieć numerację ciągłą w tekście całej pracy lub w obrębie każdego rozdziału).

Ponadto ważne jest, aby opis bibliograficzny, przytaczany w pracy po raz pierwszy, był pełny, natomiast w dalszej części – skrócony. Do tego celu stosuje się następującą terminologię:

tamże (łac. ibidem), gdy autor odnosi się do dzieła wymienionego bezpośrednio w poprzedzającym go przypisie,

dz. cyt. (łac. op. cit.), gdy autor odnosi się do dzieła już przywołanego (w tej sytuacji konieczne jest powtórzenie początkowych elementów opisu - najczęściej nazwiska autora i początkowych słów tytułu, zakończonych wielokropkiem),

tenże, taż (łac. idem, eadem), gdy autor w jednym przypisie wymienia bezpośrednio po sobie kilka publikacji tego samego twórcy.

Przypisy najczęściej umieszcza się na dole stron, na których występują poszczególne odnośniki, rzadziej - na końcu rozdziałów lub całej publikacji.

Publikacje, które zostały podane w przypisach muszą znaleźć się również w bibliografii załącznikowej.

Podsumowując, poszczególne elementy opisu bibliograficznego stosowane w przypisach oraz w bibliografii załącznikowej są takie same - różnica polega jedynie na tym, iż w przypisach podaje się stronę/y, z których zaczerpnięto cytat, natomiast w bibliografii załącznikowej strony, na których znajduje się cała publikacja lub całkowicie pomija się tę informację. Bibliografia załącznikowa ma jednak szerszy zakres od przypisów, jest wzbogacona o pozycje bibliograficzne związane tematycznie z pisaną pracą naukową.

---